پیری و معرکه گیری

عمر بگذشته و.....

چه غريب ماندی ای دل! نه غمی, نه غمگساری

نه به انتظار ياری, نه  ز يار انتظاری

                       غم اگر به كوه گويم بگريزد و بريزد

                       كه دگر بدين گراني نتوان كشيد باری

دل من! چه حيف بودی كه چنين زكار ماندی

چه هنر به كار بندم كه نماند وقت كاری

                        همه عمر چشم بودم كه مگر گلی بخندد

                       دگر ای اميد خون شو كه فرو خليد خاري

سحرم كشيده خنجر كه: چرا شبت نكشته‌ست

تو بكش كه تا نيفتد دگرم به شب گذاری 

                      نه چنان شكست پشتم كه دوباره سر برآرم

                      منم آن درخت پيري كه نداشت برگ و باری

سر بى پناه پيری به كنار گير و بگذر

كه به غير مرگ ديگر نگشايدت كناری

                      به غروب اين بيابان بنشين غريب و تنها

                      بنگر وفای ياران كه رها كنند ياری...

ابتهاج

آقا بیا..بیا

ای سایه ات همیشه به روی سرم بیا

زنجیر غم نشسته به بال و پرم بیا

هرشب برای آمدنت سمت آسمان

با التماس دست دعا می برم بیا

تا زنده ام  اگر نشد آقا ببینمت

لطفی به من کن و نفس آخرم بیا

طوفان معصیت به درون می کشد مرا

تا موج آب  رد نشده از سرم بیا

در این دیار غربت یخ بسته ی کدر

تنهاترین پرستو {{مهاجرم}} بیا

 

بیا که بی تو زمین را غبار بگرفته

قفس شیشه ایِ عصر مدرن

************************************

هر شب آهسته ز دامان قلم

شبنم چشمم را

قصه ی کهنه ی پر دردم را

عرق شرمم را

سمت کاغذکده ی عشق، روان میسازم

قصه ی درد من این بار چنین می باشد..

غیرت دین و شرف

در اسید هوس و جهل زمان منحل شد

گوییا پیکره ی ارزشها گشته فسیل

و همین فرداها

بی صدا، آهسته

پیکر سوخته اش

منتقل خواهد شد

به درون قفس شیشه ایِ عصر مدرن

در خیابان ستم، شهر خموش

معرض چشم پر از طعنه ی آن جامعه ی بی بنیاد

ریشه داران ز چه رو خاموشی

تا به کی در گرو خاکِ سکوت.....!!